Świadomość, czyli jak odnaleźć duszę w szpitalnym łóżku

Dobry wieczór (albo dzień dobry, zależy kiedy to czytasz). Jeśli przegapiliście ostatni „Kalejdoskop”, to cóż, sami jesteście sobie winni… ale spokojnie, wszystko da się nadrobić. Tylko zanim klikniecie „play” – ostrzegam: będzie głęboko. Głębiej niż śnieg w skandynawskim lesie, w którym ugrzązł bohater „Białości” Jona Fosse.

Zaczęliśmy od świadomości. No właśnie – co to właściwie jest? Mistycy twierdzą, że to brama do Boga, naukowcy – że twardy orzech do zgryzienia z 86 miliardami neuronów w tle, a ja – że to po prostu obecność. No dobra, to już spoiler z końca audycji. Ale zanim tam dotrzecie, zabieram was w podróż przez hinduskie Atmany, buddyjskie fale i św. Teresę z Awili, która odkrywała duchowe komnaty jakby grała w jakąś metafizyczną wersję „Zeldy”.

W międzyczasie zaglądamy do szpitalnego pokoju, gdzie ciało żyje, ale dusza…? No właśnie – gdzie się podziewa, gdy człowiek nie reaguje? Naukowcy próbują to ogarnąć, wyciągając mikrotubule, pola potencjalności i teorie zintegrowanej informacji. A ja tylko zadaję pytanie: czy bez obecności jesteśmy w ogóle sobą?

Jeśli myślicie, że zrobiło się zbyt poważnie – spokojnie. Jest też muzyka (Dire Straits, Patti Smith, Kasia Kowalska), film („Nowy początek” – bez wybuchów, ale za to z kosmitami, językiem i egzystencjalną zagwozdką) i oczywiście literatura. Bo przecież nie można mówić o świadomości bez Dostojewskiego i Jona Fosse. A jak już wrócicie z tej podróży, to może, tak jak ja, uznacie, że świadomość to nie tylko funkcja mózgu, ale najpiękniejszy sposób na bycie… tu i teraz.