To nie jest kolejny film o „trudnych relacjach na uczelni”. „Utrata równowagi” to wstrząs – cichy, ale potężny. Korek Bojanowski w swoim debiucie rzuca nas w samo centrum świata, o którym mówiło się szeptem – świata młodych artystów, formowanych przez system, który czasem bardziej przypomina tresurę niż edukację. To opowieść nie tylko o nadużyciach, ale i o rozbijaniu granic, o złudzeniach, które rozsypują się jak scenografia po ostatnim akcie.

Grupa studentów przygotowuje dyplomowy spektakl – Makbeta. Zmienia się prowadzący. Na jego miejsce wchodzi starszy reżyser z „metodą” – wyrafinowaną, kontrowersyjną, dominującą. Brzmi znajomo? Tak, to nie tylko historia tej konkretnej klasy – to opowieść o systemie, który do niedawna traktowaliśmy jak świętość. Bojanowski nie epatuje – nie szuka taniej sensacji. Jego film to precyzyjna wiwisekcja mechanizmu przemocy ukrytej za hasłami „rozwoju” i „pracy nad sobą”.

W kinie nie szukam prostych historii. Szukam prawdy, emocji i odważnych pytań. Ten film je zadaje. I nie daje łatwych odpowiedzi. Wychodzi się z niego w ciszy